Deze blog is bedoelt, zodat iedereen zijn/haar verhaal kan doen en kunnen lezen dat jullie niet de enige zijn. Om dit doel te behalen, deel ik ook graag mijn eigen verhaal. Dit doe ik in stukken. Vandaag ga ik vertellen over mijn ervaring op de basisschool.
Ik was acht jaar oud toen ik verhuisde. Het was een nieuw begin. Een begin dat ik niet per se wilde. Ik wist niet hoe ik mij moest voelen. Ik kwam voor de eerste dag op mijn nieuwe school en het was gelijk raak. Het leek wel alsof iedereen samen had besloten dat ze met zijn alle mij zouden gaan pesten. Het hielp natuurlijk ook niet dat ik ook heel verlegen was.
Ik maakte de eerste week één vriendin. Die het een soort van altijd voor mij opnam, waardoor het gepest die tijd wat minder werd. Helaas ging zij ook verhuizen, dus was ik weer helemaal alleen. Niemand die mijn vriendin wilde zijn. Niemand die mij begreep. Ik had een oudere broer op die school zitten die ook niks van mij wilde. Het gepest ging daarom gewoon verder. Ik werd uitgescholden, ik werd geslagen en geschopt. Voor de hele tijd dat ik op de basisschool zat, wilde niemand iets van mij. Natuurlijk maakte ik wel wat vrienden, maar ook die hebben mij gepest. Ook die hebben mij gekleineerd. Ook mijn oudere broer die mij zou moeten beschermen heeft mij gepest. Ik voelde mij voor jaren zo alleen. Ik was die tijd nooit depressief, maar ik was wel verdrietig. Ik snapte niet waarom niemand mij mocht. Ik snapte niet waarom iedereen zei dat ik een kaastik had. Ik snapte heel veel niet, waarom ik mijzelf ook niet begreep.
Buiten dat de leerlingen zo deden, hielpen de leraren ook niet. Ze wisten het, ze wisten dat het pesten steeds heftiger werd. Dat het fysiek was geworden, maar het boeide hun gewoon niet. Zelf deden ze gewoon mee met het kleineren. Ik was ook maar een kind, maar dat hield de leraren niet tegen om mij dom te noemen. Ze hadden geen vertrouwen in mij. In hun ogen was is ik iemand die niks zou bereiken. Hierdoor werd ik onder mijn niveau geplaatst op de middelbare school.
Ook konden de ouders van mijn pesters er wat van. Het was ook hun dagelijkse activiteit om te laten weten dat hun kinderen slimmer waren, dat hun kinderen meer zouden bereiken in het leven, dat ik niks waard was, omdat ik niks kon en dom was.
Voor vier jaar voelde ik mij zo onzeker. Ik ging uiteindelijk ook geloven dat ik dik was en dat ik stonk. Dat ik dom was en dat ik niks kon en dat ik niks zo bereiken. Tot de dag van vandaag heb ik er nog steeds last van wat hun allemaal hebben gezegd. Maar op de middelbare school had ik besloten dat het mij niet zou stoppen. Om iedereen het tegendeel te bewijzen ging ik nog harder werken, nog meer mijn best doen. Ik sloot mij voor jaren helemaal af. Maar ik kan zeggen dat ik het tegendeel heb bewezen. Maar wat heeft het gekost? Jaren van mijn leven, mijn gezondheid en mijn 'middelbare ervaring'. Ik zal hier over een tijdje verder op in gaan.
Mijn basisschool ervaring was voor mij heel heftig, maar dat betekent niet dat andere het niet heftiger hebben gehad. Wil je er over praten? Stuur dan een berichtje.
Reactie plaatsen
Reacties